همراه على ( ع ) با دو صف ناكثان و قاسطان قتال خواهى كرد و پس از آن گروه باغيان ترا خواهند كشت . » ( ر . ك : الكنى و الألقاب ، محدّث قمى . دايرة المعارف فارسى ) . 27 - ابو ذرّ غفارى جندب بن جناده و به قولى جندب بن سكن . وى يكى از مشاهير چهارگانه به شمار مىرود . و از مشاهير بزرگان صحابه است و در صدق و راستى به او مثل مىزنند . ابو ذرّ ، قبل از بعثت نيز بنا به روايات ، خداى واحد را مىپرستيده است . پس از اطّلاع از بعثت پيامبر ( ص ) به مدينه آمد و به راهنمايى امام على ( ع ) نزد پيامبر ( ص ) رفته و اسلام آورد . بعد از وقعه‌ى خندق به مدينه آمد و در آنجا سكنى گزيد . بعد از وفات پيامبر ( ص ) به بادية الشّام رفت ، و در عهد خلافت عثمان به دمشق رفت . و در آنجا عليه زراندوزان و زورپرستان به‌پا خاست . معاويه از او به عثمان شكايت برد ، عثمان ، او را به مدينه فراخواند و از مدينه با توهين نسبت به مقام ارجمند آن صحابى جليل القدر ، او را به ربذه تبعيد كرد . ابو ذر در آنجا وفات كرد . گويند ، هنگام مرگ از وى چيزى نماند كه او را بدان دفن كنند . صراحت لهجه ، ايمان سرشار ، تقوى و تعهّد ، از خصايص بارز ابو ذر است . پيامبر اكرم ( ص ) درباره‌ى او فرموده است : « آسمان سايه نينداخته و زمين بر پشت خود ، صاحب لهجه‌اى راستگوتر از ابو ذر ، حمل نكرده است » . ابن سعد در طبقات آورده است : « شخصى به ابو ذر گفت مگر امير المؤمنين ( شايد عثمان باشد ) شما را از فتوى منع نكرد ، ابو ذر با دست اشاره به گلويش كرد و گفت : به خدا ، اگر شمشير در اينجا بگذاريد تا من از بيان سخنانى كه از پيامبر ( ص ) شنيده‌ام ، باز ايستم ، چنين نخواهم كرد » . ابن عبد البرّ در كتاب األإستيعاب آورده است كه : پيغمبر ( ص ) فرمود : « ابو ذر در ميان امّت من در زهد ، همانند عيسى بن مريم ( ع ) است » .